Wij zijn een gelukkig gezin, woonachtig in Nederland, dat op verschillende manieren in botsing is gekomen met de medici. Dit verhaal beschrijft het verloop van de geboorte van onze zoon: de leuke dingen, de minder leuke dingen, maar vooral hoe het eraan toe kan gaan in Nederland. Zelfs in Nederland…Hoe het wordt voorgespiegeld en hoe wij dit hebben beleefd.
Mijn vrouw is een van oorspong Sri-Lankaanse en is opgeleid in de geneeskunde. Ze is vanaf haar baby-tijd in Nederland en ook Nederlands opgevoed. Een ras-brabander met een zachte ‘g’, maar dan met een andere kleur zeg ik altijd maar. Ze heeft 10 jaar genoten van haar medische opleidingen en daar veel kennis opgedaan van meerdere facetten van de gezondheidskunde.
Daarnaast is ze werkzaam geweest in diverse functies waarvan haar laatste een complicatie in haar rug heeft opgeleverd. Het zware tillen en de lange uren hebben er mede voor gezorgd dat ze uiteindelijk een hernia operatie moest ondergaan. Hoogst waarschijnlijk heeft het afdwingen dat ze na 3 weken weer moest gaan werken ervoor gezorgd dat ze 2 jaar daarna voor de tweede keer moest worden geopereerd. Ze was toen 27. Het raken van een zenuw leidde tot uitval in een van haar benen waardoor ze deels in een rolstoel terecht kwam.
Na twee jaar ziekte ben je dan je baan kwijt waar je keihard voor hebt gewerkt maar die wel deels verantwoordelijk is voor je ‘ziekte’. Door maatschappelijke druk is ze toen ook nog min of meer geforceerd om een derde operatie te ondergaan.
We zijn een jaar bezig met de mallemolen die fertiliteitsbehandeling heet. Dit is ook het jaar waarin mijn vrouw uiteindelijk in België werd geopereerd om haar rug te laten vastzetten (Spondelodese). Mede hierom zijn we gestopt met de fertiliteitbehandeling. Helaas zullen sommige mensen goed begrijpen dat een fertiliteitsbehandeling vooral veel vervelende momenten, teleurstellingen en gênante gesprekken kent. Rond die tijd wordt ook diabetes type 2 bij haar geconstateerd. Ze kampt in die tijd met veel pijn en de lompe behandeling voor een pijnbestrijdende ingreep in een ziekenhuis in Nederland heeft ertoe geleidt dat we in België uitkwamen. En ja, ook vanwege de belachelijke wachttijden in Nederland van een jaar…
Vlak na de operatie blijft ze maar misselijk en begint de mogelijke oorzaken hiervoor af te lopen, wat haar ook een zwangerschapstestje liet doen. We hadden inmiddels nog een kilo liggen vanwege de fertiliteitsbehandelingen…. Om twee uur ’s nachts maakt ze me wakker om me te melden dat we zwanger zijn. Tot nu toe de beste manier om wakker te worden voor mij!
Net als waarschijnlijk bij andere stellen komen dan de gesprekken op gang betreffende de naam, maar ook natuurlijk hoe we ‘het’ gaan doen: ‘De bevalling’. Waarop mijn reactie is, “hoezo thuis bevallen? waarom niet ‘normaal’ in het ziekenhuis?” Toen nog onwetend over dit onderwerp en mijn kijk op de zaak besmet door de media en maatschappij.
Onze voornaamste reden om uiteindelijk thuis te gaan bevallen zijn enerzijds het verlies van vertrouwen in de geneeskunde vanwege het verleden en anderzijds dat we zelf de regie willen voeren over hoe onze baby wordt behandeld tijdens en na de geboorte.
We kijken diverse documentaires gekeken en zoeken informatie op internet. Alle smaken komen aan bod. Van traumatische ziekenhuisbevallingen tot aan het andere extreem ‘orgasmic birhting’ wat ons dan weer een stap te ver is. Wij kunnen ons goed vinden in ‘hypnobirthing’ en volgen een cursus.
Als man is ervaar ik het actief zijn in overdenken hoe dadelijk de bevalling gaat gebeuren een zeer goede manier om voor te bereiden op wat komen gaat.
Maar dan volgen er verplichte gesprekken met de gynaecologen die worden opgedrongen door de diabetes type 2; de mindere kanten van zwanger zijn. Van totaal ongeveer 14 gesprekken zien we slechts een aantal keer een bekend gezicht. Voor de rest is het steeds iemand anders waar we dan ook weer dezelfde vragen moeten beantwoorden. Ook erg pijnlijk is het voor de 7e keer te moeten uitleggen dat het eerste kindje van mijn vrouw al na 3 weken is overleden. Vermoedelijk door ademhalingsproblemen en de vertraging doordat de eerste hulp haar niet serieus nam toen ze voor de 4 keer dezelfde avond langs kwam.
Uiteindelijk krijgen we de kans om onze wensen ten aanzien van de geboorte te bespreken:
1. Thuis in het water met hypnobirthing
2. Natuurlijke geboorte met alle bewegingsvrijheid en maximaal contact met moeder of vader voor binding
3. Geen medische ingrepen indien niet per se nodig bij baby en niet bij moeder
De eerste gesprekken met de gynaecoloog hierover in week 20 komen rauw op ons dak. Niets van de 3 punten hierboven is mogelijk.
Punt 1a: Thuisbevallen niet mogelijk vanwege medische indicatie diabetes 2: omdat de baby en/of moeder een verhoogde kans heeft op een hypoglycaemie en ter preventie beiden aan een infuus moeten.
Punt1b: "Vanwege een slechte rug kun je niet uit het water komen. Bovendien kan de geboorte zelf niet in het water omdat de gynaecoloog er dan niet goed bij kan".
Punt 1c: "Hypnobirthing? Dat kan prima in ons ziekenhuis. Maar wat is het ook alweer?"
Punt 2a: "Bewegingsvrijheid? Ja hoor dat kan, maar wel een schedelelectrode".
Punt 2b: Standaard moet de baby preventief 24 uur in couveuse op een andere afdeling om een eventuele hypoglycaemie te kunnen behandelen.
Punt 3: Standaard preventief infuus bij moeder om de glucose op pijl te houden. Standaard bij 37 weken zwanger inleiden.
De vervolggesprekken lopen uit op een onderhandeling over de periode van inleiden alsof we in Turkije op de markt staan. De uiteenlopende meningen, de geblufte en soms zelfs tegenstrijdige statistieken hebben ons ertoe gezet om een eigen onderzoek te doen. Enerzijds om het kaf van het koren te scheiden van de dingen die ons worden verteld door de gynaecologen, anderzijds om een eigen mening te vormen over het onderwerp op basis van onafhankelijke informatie.
Dit levert een 48 pagina-tellend geboorteplan met stukken onderzoek, blogs en referenties. Die oa laten zien dat:
1. De kans op hypoglycaemie vlak na de bevalling is inderdaad 3 keer zo hoog. Maar wat er niet bij werd verteld is dat deze kans stijgt van slechts 0,01% naar 0,03%. En dat er een remedie is om dit te voorkomen door prenataal gekolfde moedermelk te geven als bijvoeding wordt al helemaal niet verteld.
2. Thuis bevallen kan niet omdat de gynaecoloog niet thuis komt. Wie wel thuis kunnen komen zijn verloskundigen maar die ‘mogen’ de bevalling niet overzien vanwege de medische indicatie, VIL-richtlijnen. Doen ze dit toch en er gaat iets fout, dan kan hij/zij de BIG-registratie verliezen. Een verloskundige loopt dus teveel risico.
3. Een preventief infuus heeft een aantal voordelen:
a. Voordelen voor de arts:
- Gemakkelijk toedienen van medicatie via infuus
- Suikerspiegel kan goed in de gaten gehouden worden
- Bij complicaties is een infuus alvast aangelegd
b. Voordelen voor de moeder:
- Totaal aantal keren insuline toedienen is minder
c. Nadelen voor de arts:
- niet bekend
d. Nadelen voor de moeder:
- ontneemt grotendeels de bewegingsvrijheid die juist zo belangrijk is voor een natuurlijke bevalling
4. Hypnobirthing in het ziekenhuis is een grote uitdaging vanwege de eerdere trauma’s in het ziekenhuis en 'witte jassen' die komen storen en je uit je concentratie halen.
5. 24 uur preventief observatie met infuus is over de top. In het geval van hypoglycaemie zal voeden een oplossing bieden. Een infuus is alleen maar nodig als de baby niet zelf kan drinken. Een ‘speciale’ bloedsuikermeter hebben we zelf, deze kan prima op de baby gebruikt worden.
6. De moeder is perfect ingesteld voor haar bloedsuiker: altijd onder de 7 en een HBA1c van 32.
7. Tijdslimieten voor bevallen lijken alleen de agenda van de gynaecoloog te begunstigen. Indien de baby en moeder nergens last van heeft is er geen reden tot paniek of ingrijpen.
8. In de laatste weken vindt er nog een enorme groei en ontwikkeling plaats in de hersenontwikkeling van de baby. Het is maar de vraag of het gunstig is voor de baby om deze ontwikkeling te verstoren door deze vervroegd buiten de baarmoeder te laten plaatsvinden.
9. We willen ons kind graag zelf laten aangeven wanneer het klaar is om geboren te worden in plaats van het te dwingen voortijdig geboren te worden.
Een andere gynaecoloog wil wel onderhandelen over in welke week de inleiding zal plaatsvinden; hij wil tot week 39 gaan.
Onze mening over inleiden is heel helder; alleen inleiden als er een echte noodzaak voor is. De baby groeit niet te hard, er is genoeg vruchtwater en het hartje klopt prima. De baby komt wel als deze klaar is. De baby moet de kans krijgen om te volgroeien en bij 37 is dat nog niet zo ver.
Onze mening over inleiden of bijstimuleren met synthetisch oxytocine is ook heel helder: er kleven voor ons te veel risico’s aan: synthetisch oxytocine leidt tot veel heftigere weeën dan natuurlijke weeën, waardoor de baby in paniek kan raken en de moeder minder goed om kan gaan met de pijn en de kracht van de weeën. Bovendien krijgt de baby veel minder tijd om zich goed aan te passen aan het geboortekanaal, waardoor een kans op een kunstverlossing, een knip en het KISS syndroom bijzonder hoog wordt. Indien het helemaal niet lukt dan is het enige alternatief een keizersnee. Wij zien synthetisch oxytocine als het begin van een sneeuwbaleffect van perinatale medische ingrepen.
De gesprekken in ons eerste ziekenhuis lopen stuk en we kiezen een ander ziekenhuis, waar ook kraamsuites zijn. Niet dat de protocollen hier significant anders zijn, maar deze kraamsuites lijken gunstiger voor ons. Zoals dat er een couveuse aanwezig is IN de kraamsuite. Het willen inleiden blijft.
Voor ons is er dan nog maar één alternatief: 'per ongeluk' thuis bevallen zonder hulp. Dit lijkt ons veiliger dan allerlei witte jassen die voor stress zorgen en de totale ontspanning in gevaar brengen die nodig is voor hypnobirthing.
Gelukkig vinden we een verloskundige bereid om 'toevallig' in de buurt te zijn indien de weeën zouden beginnen.
37 weken zwanger: een echo bij de gynaecoloog. Ze deelt ons mee dat het vruchtwater wat weinig is. De index is 5,6. Dit is reden om de maandag daarop direct te gaan inleiden. We geven aan dat dit niet gaat gebeuren. Die maandag zullen we een telefonisch consult hebben om te kijken of we van mening zijn veranderd. De woensdag daarop een afspraak maken voor een vervolg echo. Bij het planbureau aangekomen blijkt de agenda vol te zitten. De secretaresse neemt contact op met de gyneacoloog die haar vertelt een afspraak voor weer een week verder te maken. We waren bijzonder verbaasd hierover, maar stemden natuurlijk in.
Een second opinion echo bij de verloskundige over het vruchtwater is tegenstrijdig: prima waarde voor de zwangerschapsduur.
Dezelfde dag nog beginnen de weeën. Het zijn oefen-weeën die ongeveer om de 10 minuten kwamen maar niet regelmatig. Ook waren we al begonnen met kolven (week 36), vlak na het kolven zijn ze heviger. Soms zijn ze uren weg. Dit duurt tot vrijdag. We worden ongeduldig want de afspraak op maandag komt dichterbij. En weeën verbergen wordt heel lastig… Toch maar wat haast maken dan en laten strippen. Zaterdag vroeg in de ochtend komt de verloskundige op bezoek: 4 cm ontsluiting. We hebben overlegd en kiezen ervoor om de vliezen te breken.
De verloskundige vertrekt weer en we zetten het bevalbad op. Na twee uur bellen we de verloskundige dat de weeën nog onregelmatig zijn, maar wel veel heftiger en langer, soms wel een kleine 2 minuten lang en gemiddeld om de 6 minuten. De verloskundige komt langs, constateert 9 cm ontsluiting en de persweeën beginnen. We stappen samen in bad en binnen 20 minuten is de baby er. Het gaat allemaal heel snel en te heftig, maar dit komt waarschijnlijk doordat de baby wat bekneld zat met de navelstreng om zijn nek. Bovendien blijkt er ook nog een ware knoop in de navelstreng te zitten. Mijn vrouw voelde dat de baby snel geboren moest worden en dat de verloskundige 'iets' moest doen, maar dat kon ze niet meer duidelijk zeggen. Waarop ze zelf van houding veranderd is, een beetje meer naar rechterzij met als gevolg de geboorte van onze zoon.
De ademhaling komt traag op gang. De verloskundige zuigt wat slijm weg en geeft wat zuurstof bij . Erg spannende minuten trekken voorbij, maar dan begint onze gezonde knul van 3800g/51cm zijn eerste lucht te happen en ademt snel stabiel. Nadat de navelstreng is uitgeklopt hebben we deze doorgeknipt.
Gelukkig, we hebben bereikt wat we wilden bereiken, een zo vredig mogelijke verwelkoming van onze zoon, zonder fratsen en zonder onnodig geboortegeweld.
Men kan zeggen wat men wil, maar onze zoon is bijzonder rustig en tevreden in vergelijking tot onze dochter die met twee plekken op haar schedel van de vacuumpomp ter wereld is gekomen
Vanaf deze plek willen we onze hypnobirthing docente maar vooral onze verloskundige bedanken voor het mogelijk maken van een voor ons zo veilig mogelijke geboorte voor zowel de baby als de moeder.
Met dit verhaal willen we ook laten zien dat, ook met een medische indicatie, een veilige thuisbevalling mogelijk is.
woensdag 2 mei 2012
vrijdag 13 april 2012
wat zijn dan "schendingen van mensenrechten tijdens de bevalling"?
Voorbeelden van schendingen van rechten tijdens de bevalling:
- slechte communicatie en verkeerde diagnoses
“achteraf bleek ons kind de aandoening niet eens te hebben en was de inleiding dus onnodig geweest, over die mogelijkheid zijn wij van tevoren niet geinformeerd”
“men heeft mij niet als mens gezien maar gewoon als een vagina met een casus.”
“De vroedvrouw 'deed' de bevalling. Eigenlijk kan ik die aanhalingstekens wel weg halen, want mijn bevalling was het allang niet meer.”
- agressieve interventies: hardhandig of zelfs gewelddadig en schadelijk
“De arts deed het inwendig onderzoek zo ruw dat ik riep dat hij moest stoppen. Maar ze pakten mij vast en drukten me in bed.”
“Er gebeurde van alles met mijn lichaam en zelf had ik niet meer de geringste zeggenschap hier over. Regelmatig een hand in mijn vagina. Ik raak de tel kwijt. En mijn laatste restje waardigheid en zelfrespekt.”
“Sinds de grove ingrepen tijdens mijn bevalling raak ik op slot als mijn man zelfs maar naar mijn vagina kijkt”
- interventies zonder uitleg, zonder overleg of zonder toestemming
“Ik kreeg weinig antwoorden. Inleiden was volgens hen risicoloos en verschilde niet wezelijk van ‘gewoon’ bevallen.”
“alles wat er die dag met mij is gedaan en ín mij is gedaan, is tegen mijn wil gebeurd. Ik ben verkracht.”
- verkeerde, misleidende of onvolledige informatie geven
“Als ik uiteindelijk niet toch vrijwillig naar het ziekenhuis was gegaan, stond er een team van ambulance en politie klaar om mij gedwongen af te voeren. Achteraf blijkt dat er geen enkele juridische grond is waarop dit had mogen gebeuren, maar het heeft wel gezorgd dat ik gegaan ben.”
“Ik blijf de keizersnede erg moeilijk vinden. Het was niet mijn vrije keus. Als ik geweten had wat ik nu weet had ik nooit toestemming gegeven. Die is me overigens ook niet gevraagd. Ik voel me gedwongen.”
- risico’s bagatelliseren of juist overdrijven zonder objectieve cijfers te geven
“Nog langer afwachten is onverantwoord, ik wil toch niet dat mijn baby dood gaat? Als ik aandring, zegt ze uiteindelijk wel iets over de kans, die ligt in de promillen…”
- geboorteplan niet lezen, niet serieus nemen of niet respecteren
“Mijn zoontje werd in prima conditie geboren. De verloskundige zette vervolgens direct een grote klem op de navelstreng. Terwijl ik toch duidelijk in mijn bevalplan had geschreven dit niet te willen”
- dreigen met verschrikkelijk scenario’s, met gevaar voor de baby, dood van de baby
“De kinderarts zegt ons dat hij een melding gaat doen bij het AMK als we geen toestemming geven voor de vitamine K. Dit zou namelijk verschrikkelijk gevaarlijk zijn”
“Ik weet dat ik een medische indicatie heb voor een ziekenhuisbevalling, maar ik kies er bewust voor om thuis te bevallen. Ik vind de risico’s van de ziekenhuisprotocollen groter dan de risico’s van mijn indicatie. Hierop zegt mijn gynaecoloog dat ik een onverantwoordelijke moeder ben die deze risico’s niet zelf kan inschatten. Hij dreigt met een AMK melding en wil mij gedwongen laten opnemen.”
- schade toe brengen en daar geen verantwoording voor nemen
“Hij was niet geïnteresseerd in mijn verhaal. Hoefde niet van zijn fouten te leren, want die had hij niet gemaakt.”
“Een postnatale depressie is een prettige uitvinding. Bij elke vrouw die kritiek heeft op haar behandeling schuiven we het gewoon af op de hormonen. Klaar.”
“Het was alsof ik stikte. De boodschap dat deze verkrachting normaal en legaal werd gevonden was onverdraaglijk.”
dinsdag 20 maart 2012
Wie beslist hoe en waar een vrouw bevalt?
Een vraag die je internationaal kunt stellen. En in Nederland.
Human Rights in Childbirth
In een internationaal en Nederlands perspectief
31 mei – 1 juni 2012
Haagse Hoge School OR The Hague University of Applied Sciences
(de voertaal van het congres is engels)
Het recht om te kiezen
“Het recht om zelf te mogen besluiten een kind te krijgen houdt ook in het recht om de omstandigheden rondom het krijgen van een kind zelf te bepalen”
Dat is een uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHMR) in december 2010.
Maar wordt die keuze in theorie en praktijk van de verloskunde wel echt aan de ouders, in het bijzonder de moeder – gelaten? In de westerse wereld is het eerder regel dan uitzondering om te bevallen in het ziekenhuis. De ‘medische route’ is in veel landen een automatisme geworden.
Wat betekent de uitspraak van het Hof? Wat ligt er ten grondslag aan de keuze voor de geboortepraktijk in een land? Is die keuze wel in het belang van het kind, de ouders en de gezondheidszorg in het algemeen? Wat zijn de argumenten vóór en tegen het recht van de ouders om zelf te kiezen?
Voor het eerst in de geschiedenis komt een zeer gevarieerd interdisciplinair panel bijeen – advocaten, rechters, verloskundigen, sociologen, gynaecologen, ouders en beleidsmakers- om de betekenis van de uitspraak van het EHRM in theorie en praktijk te bediscussiëren en te verkennen.
Het Nederlands perspectief
Nederland wordt internationaal geroemd om haar verloskundig systeem. Maar juist hier is de laatste tijd de discussie opgelaaid. Diverse stemmen pleiten om de ziekenhuisbevalling voortaan de standaard te laten zijn. Een relatief hoge perinatale mortaliteit wordt door sommigen geweten aan het systeem van thuisbevallingen en een scheiding tussen de beroepsgroepen (eerstelijn en tweede lijn).
Wat is er waar van deze stelling? Is een ziekenhuisbevalling veilger dan bevallen in het ziekenhuis? Wat zijn de belangen van de diverse belanghebbenden in het unieke Nederlandse systeem? Hoe kunnen ze daarin het beste samenwerken in het belang van moeder en kind?
Nergens ter wereld is de vrijheid om te kiezen in de omstandigheden van een bevalling zo aan de orde als in Nederland. Specialisten op het gebied van ethiek, geneeskunde, media, verloskunde en recht verkennen de keuzes waar de
Nederlandse praktijk zich voor gesteld ziet.
U bent van harte uitgenodigd.
Contactgegevens: Bynkershoek Research Center for Reproductive Rights, Den Haag conference@bynkershoek.eu Hermine Hayes Klein +31 6 34 49 04 23
maandag 12 september 2011
Je mag je stem laten horen.
We staan op dit moment op een kruispunt.
Op 18 november gaat er door de KNOV (Koninklijke Nederlandse organisatie van verloskundigen) besloten worden over de toekomst van bevallen in Nederland. Op maandag 12 september is hiervoor een laatste vergadering belegd. Er is grofweg de keuze uit twee verschillende richtingen:
- Een op de vrouw gerichte aanpak waarbij gewerkt gaat worden vanuit kleine verloskundigenpraktijken en waarin persoonlijke begeleiding centraal staat
- Integrale verloskundige zorg, een gemedicaliseerd systeem waarbij vrouwen zich aan standaard protocollen moeten houden en de vrije keuze voor de plaats van bevallen verdwijnt
De KNOV neigt sterk naar deze laatste optie en om die reden is er een grootschalige brievenactie van start gegaan, geïnitieerd door GeboorteRecht, een nieuwe en groeiende organisatie van moeders, vaders, vroedvrouwen, doula’s, kraamverzorgsters, zwangerschapsyogadocenten etc. die zich sterk maakt voor de vrije keuze van elke vrouw en het behoud van de thuisbevalling.
Wil jij ook dat wij in Nederland vrij blijven om te beslissen waar, hoe en met wie we bevallen? Vind jij ook dat geboorte in eerste instantie een prachtige gebeurtenis is en vanuit vertrouwen en ontzag benaderd moet worden in plaats van vanuit angst? Maak jij je ook zorgen om de verregaande medicalisering van geboorte? Laat dan je stem horen door onderstaande brief te versturen. En geef hem door!
KNOV
T.a.v. Mw. A. Verbeeten
Postbus 2001,
3500 GA Utrecht
averbeeten@knov.nl
plaats, datum
Geacht bestuur van de KNOV,
Al enige tijd is er een groep ouders, vroedvrouwen, doula’s, kraamverzorgenden en zwangerschapsdocenten, die bezorgd is over wat er gaande is ten aanzien van zwangerschap, bevalling en kraamperiode in Nederland. Wij hebben ons verenigd in GeboorteRecht, voorheen Gentle Birth NL, en komen sinds januari 2011 maandelijks bij elkaar. Deze brief schrijven wij naar aanleiding van de ALV van de KNOV van 12 september aanstaande, waarin gesproken gaat worden over welke richting de KNOV op wil gaan voor de toekomst.
In de media komt er de laatste maanden een golf aan negatieve berichten voorbij. Met name het thuisbevallen en de verloskundige liggen zwaar onder vuur, terwijl het helemaal niet vast staat dat ons Nederlandse systeem van thuisbevallingen, waar we met recht trots op mogen zijn, bijdraagt aan de vermeende hoge babysterfte.
De angst rondom bevallen groeit, en de zorg rondom de zwangerschap medicaliseert. Verloskundigen hebben in de organisatie van hun zorg het accent steeds meer gelegd op het opsporen van mogelijke risico's, waarbij de lijst met risico's steeds langer wordt. Hierdoor neemt de onvrede over de zorg toe, raken vrouwen steeds meer de regie kwijt en neemt de angst onder de vrouwen, hun partners en omgeving toe.
Het percentage vrouwen dat thuis bevalt is snel dalende en het lijkt erop dat met alle veranderingen die het verloskundig systeem tegemoet gaat, en waar de KNOV nu een cruciale beslissing in gaat nemen, thuisbevallen over een niet al te lange tijd nog marginaal zal zijn.
Het lijkt ons de hoogste tijd dat het tij keert! En dat de zwangere en barende vrouw nu wérkelijk centraal komt te staan en gezien wordt als autonome en intelligente cliënt die prima in staat is goed geïnformeerde en veilige keuzes te maken als het om haar zwangerschap en bevalling gaat. Dat de vrouw de regie terug krijgt en dat het verloskundige systeem in dienst komt te staan van de vrouw en haar kind. Dat voor de volgende generaties vrouwen de keuzemogelijkheid blijft bestaan om thuis te bevallen. Dat vrouwen en hun partners moeten kunnen kiezen waar, hoe en met wie ze wensen te bevallen. Zodat een ieder individueel passende zorg kan ontvangen.
We achten het van groot belang dat de verloskundige weer haar oorspronkelijke taak op zich neemt. Dat de verloskundige weer de vroede, wijze vrouw is die goede randvoorwaarden schept voor een fysiologische bevalling en dat de verloskundige weer het accent gaat leggen op hoe zij het maximale welbevinden van vrouw en kind kan bevorderen.
We maken ons sterk voor een systeem waar zorg op maat de norm wordt zodat aanstaande ouders in Nederland de zorg kunnen krijgen die zij willen en waar ze recht op hebben. Wij geloven dat dit uiteindelijk bij alle betrokkenen tot grotere tevredenheid zal leiden.
Wij hopen dat de KNOV een keuze zal maken die de bovenstaand omschreven visie en wensen mogelijk zal maken en zal waarborgen.
Graag ontvangen wij een antwoord en reactie waaruit blijkt dat wij, zwangeren, vrouwen, baby’s, moeders, vaders, opa’s en oma’s en ook de toekomstige moeders en vaders, serieus genomen worden.
Met vriendelijke groet,
namens GeboorteRecht,
Naam, plaats, datum, hoedanigheid
GeboorteRecht geboorterechtnl@gmail.com www.geboorterecht.org
Een vrouw heeft het vermogen haar eigen kind te baren op haar eigen wijze.
Zij heeft het vermogen en de wijsheid zelf te oordelen over haar conditie en welzijn en die van haar kind.
Zij heeft het vermogen om aan te geven wanneer zij daarin ondersteuning nodig heeft. Zij beslist met wie, waar en hoe zij dit wil.
>> En dit is een begeleidende brief voor als je hem doorstuurt aan vrienden, familie etc:
zaterdag 10 september 2011
Brief van Wendy Schouten aan iedereen, omdat de KNOV niet reageert!
De toekomst van de Nederlandse verloskunde: herstel van de autonomie van de vrouw
Veel vrouwen weten het nog niet, maar het is een heel spannende tijd voor hen die nog een bevalling voor de boeg hebben. Maandag 12 september beslist de Koninklijke Nederlandse Organisatie van Verloskundigen (KNOV) over de koers die zij wil gaan varen in de zorg rondom zwangerschap en geboorte. Afgelopen juni heeft de KNOV een voorkeur uitgesproken voor een integraal medisch model van zorg wat inhoudt dat bevallen in Nederland in de toekomst volledig gemedicaliseerd zal worden.
Dit is een regelrechte ramp voor vrouwen en kinderen! De technische probleemgerichte visie op bevallen zal de norm worden wat betekent dat steeds meer vrouwen op een harde agressieve manier van hun kinderen zullen worden verlost. En dat terwijl er nog zo veel winst te behalen valt in een betere ondersteuning van de natuurlijke kracht en mogelijkheden van vrouwen. Het hele veld ligt nog open om (her)ontdekt te worden.
Het is juist de technische probleemgerichte visie op bevallen die de verloskunde ondermijnt en steeds meer problemen opwerpt. Vrouwen kunnen alleen maar veilig bevallen als ze hun eigen kracht goed leren te gebruiken en daar de faciliteiten voor krijgen. Wanneer zij hun kind er in de toekomst standaard, en plein publique, tegen de zwaartekracht in, uit moeten persen, wordt medische hulp of een medisch model van zorg een self-fullfilling prophecy. En natuurlijk blijkt dat ook uit onderzoeken die zich baseren op een praktijk waarin vrouwen niet in staat gesteld worden hun natuurlijke kracht te gebruiken. Wetenschappelijk onderzoek is niets waard zo lang het zich baseert op slechte praktijken!
Verloskundigen zijn geleidelijk heel geraffineerd meegezogen in de stroom van de gynaecologen die hen onderwijzen. Nu is het zo ver dat zij hun exclusieve functie als hoedster over het normale proces van bevallen volledig uit het oog dreigen te verliezen. Ik hoop dat verloskundigen beseffen dat zij het wezen van hun vak, het ondersteunen van vrouwen, met een medisch model de rug toe keren. Dat zij hun eigen vak daarmee uithollen en zichzelf overbodig maken. Daar kun je voor kiezen. Maar vrouwen zullen altijd behoefte hebben aan steun in het normale proces en zullen daar ook hulp voor zoeken. Dat gebeurt nu al in toenemende mate met de bevallingscoaches, de zogenaamde doula's. Met een medisch model van zorg zullen verloskundigen zich verwijderen van vrouwen. Zeker in deze tijd waarin men zich in toenemende mate bewust wordt van de beperkingen van wetenschap en techniek en de aandacht voor natuurlijke kracht alleen maar toeneemt.
Het bizarre aan de hele verloskunde is dat vrouwen zelf geen stem hebben in de besluitvorming rondom bevallen. Ik stuurde elf dagen terug een brandbrief aan de KNOV waar tot op heden geen reactie op kwam. Men kan toch allicht reageren?
Het tekent de situatie. Er wordt over vrouwen besloten. En de hoogste macht daarin ligt in handen van een door mannen gedomineerde groep gynaecologen die bevallen ziet als een technisch specialisme en die zich vanuit hun eigen ervaring en gevoel niet kunnen verbinden met bevallen.
De verloskunde van de toekomst heet geen verloskunde maar bevalkunde of iets dergelijks. Die draait om de kunde van een vrouw om te bevallen. Die zal de bevalling weer teruggeven aan de vrouw, haar autonomie en deskundigheid in ere herstellen en zichzelf bescheiden op de achtergrond plaatsen. Maar of verloskundigen hier nog deel van zullen uitmaken, valt nog te bezien.
vrijdag 9 september 2011
Brief van Wendy Schouten aan de KNOV, heldere taal!
Geachte KNOV,
Naar aanleiding van mijn stukken in NRC en eerdere publicaties over bevallen in diverse dagbladen (zie www.bevallenopeigenkracht.nl, actualiteit) kreeg ik diverse reacties van verloskundigen uit het hele land. Verschillende van hen hebben mij gevraagd contact met u op te nemen om mijn visie met u te delen met name wat betreft de vergadering van 12 september 20111 waarin besloten zal worden over de koers die de verloskunde in de toekomst zal moeten gaan varen.
Ik heb begrepen dat men afgelopen juni een voorkeur heeft uitgesproken voor optie vier wat neerkomt op een integraal medisch model van zorg. Ik maak mij hier grote zorgen over en ben bang dat jullie hiermee een fout begaan die vrouwen en verloskundigen veel schade zal toebrengen. Het medicaliseren van de bevalling past niet in deze tijd waarin vrouwen juist steeds meer gebruik willen maken van hun natuurlijke kracht. Overal ter wereld ontstaan initiatieven van vrouwen die tegen de medicalisering ingaan (gentle birth, orgasmic birth, hypnobirthing, doula's ,unassisted childbirth, freebirth, bevallen op eigen kracht, vrije geboorte), Het is een ontwikkeling in opmars. Het is een tijd waarin de beperkingen van techniek en wetenschap steeds meer gevoeld wordt en men zich realiseert dat we de kracht van de natuur niet moeten beheersen maar slim gebruiken.
Mijn idee van een houdbare en duurzame verloskunde is dat de natuurlijke kracht van vrouwen weer het uitgangspunt wordt van de verloskunde en dat zij zich op wetenschappelijk niveau over de vraag buigt hoe die zo optimaal mogelijk ingezet kan worden om een gezonde bevalling te bevorderen en problemen tegen te gaan. Binnen de zorg aan zwangere vrouwen is de wetenschap een manier om zorg te verlenen maar beslist niet de enige manier. Ervaring en gevoel zijn minstens zo waardevol als wetenschap. En daarover beschikken zwangere en bevallende vrouwen zelf. Zij zijn het die in verbinding staan met hun lichaam en geest. Zij zijn het die direct informatie krijgen aangeleverd. Een verloskundige of gynaecoloog moet zich uiteindelijk behelpen met afgeleide kennis, via het lichaam van een vrouw, via een apparaat en via de interpretaties daarvan. In de zorg van de toekomst staat de bevallende vrouw centraal en treedt de verloskundige en of gynaecoloog bescheiden op als adviseur. De vrouw die bevalt heeft de regie.
Het is prima als verloskundigen een wetenschappelijke opleiding gaan krijgen. Maar die moet dan wel primair gericht zijn op de natuurlijke kracht van vrouwen en in balans zijn met de ervaringsgerichte en gevoelsmatige kennis van vrouwen en verloskundigen. Wetenschap alleen is te beperkt om zwangere vrouwen goede zorg te kunnen geven bij hun bevalling.
Ik vind dat verloskundigen zich moeten emanciperen van de wetenschappelijke probleemgerichte verloskunde die hen onderwezen wordt door mannelijke gynaecologen die hun gevoel en ervaring niet kunnen betrekken in de materie. Bevallen draait om gevoel en ervaring. Dat zou het vertrekpunt van toekomstig onderzoek moeten zijn..
Zonder dergelijke fundamentele overwegingen raakt de verloskundige zorg op termijn uitgehold. Het is onvermijdelijk dat er dan van onderaf groepen zullen opstaan (zoals nu gebeurt met de doula's) die dit vacuum trachten op te vullen.
Graag treedt ik verder met u in contact als behartiger van de belangen van de zwangere en bevallende vrouw.
Hartelijke groet,
Wendy Schouten,
auteur Bevallen Op Eigen Kracht (eind 2011 bij Nearchus c.v.)
www.bevallenopeigenkracht.nl
www.eigenkracht.blogspot.com
Naar aanleiding van mijn stukken in NRC en eerdere publicaties over bevallen in diverse dagbladen (zie www.bevallenopeigenkracht.nl, actualiteit) kreeg ik diverse reacties van verloskundigen uit het hele land. Verschillende van hen hebben mij gevraagd contact met u op te nemen om mijn visie met u te delen met name wat betreft de vergadering van 12 september 20111 waarin besloten zal worden over de koers die de verloskunde in de toekomst zal moeten gaan varen.
Ik heb begrepen dat men afgelopen juni een voorkeur heeft uitgesproken voor optie vier wat neerkomt op een integraal medisch model van zorg. Ik maak mij hier grote zorgen over en ben bang dat jullie hiermee een fout begaan die vrouwen en verloskundigen veel schade zal toebrengen. Het medicaliseren van de bevalling past niet in deze tijd waarin vrouwen juist steeds meer gebruik willen maken van hun natuurlijke kracht. Overal ter wereld ontstaan initiatieven van vrouwen die tegen de medicalisering ingaan (gentle birth, orgasmic birth, hypnobirthing, doula's ,unassisted childbirth, freebirth, bevallen op eigen kracht, vrije geboorte), Het is een ontwikkeling in opmars. Het is een tijd waarin de beperkingen van techniek en wetenschap steeds meer gevoeld wordt en men zich realiseert dat we de kracht van de natuur niet moeten beheersen maar slim gebruiken.
Mijn idee van een houdbare en duurzame verloskunde is dat de natuurlijke kracht van vrouwen weer het uitgangspunt wordt van de verloskunde en dat zij zich op wetenschappelijk niveau over de vraag buigt hoe die zo optimaal mogelijk ingezet kan worden om een gezonde bevalling te bevorderen en problemen tegen te gaan. Binnen de zorg aan zwangere vrouwen is de wetenschap een manier om zorg te verlenen maar beslist niet de enige manier. Ervaring en gevoel zijn minstens zo waardevol als wetenschap. En daarover beschikken zwangere en bevallende vrouwen zelf. Zij zijn het die in verbinding staan met hun lichaam en geest. Zij zijn het die direct informatie krijgen aangeleverd. Een verloskundige of gynaecoloog moet zich uiteindelijk behelpen met afgeleide kennis, via het lichaam van een vrouw, via een apparaat en via de interpretaties daarvan. In de zorg van de toekomst staat de bevallende vrouw centraal en treedt de verloskundige en of gynaecoloog bescheiden op als adviseur. De vrouw die bevalt heeft de regie.
Het is prima als verloskundigen een wetenschappelijke opleiding gaan krijgen. Maar die moet dan wel primair gericht zijn op de natuurlijke kracht van vrouwen en in balans zijn met de ervaringsgerichte en gevoelsmatige kennis van vrouwen en verloskundigen. Wetenschap alleen is te beperkt om zwangere vrouwen goede zorg te kunnen geven bij hun bevalling.
Ik vind dat verloskundigen zich moeten emanciperen van de wetenschappelijke probleemgerichte verloskunde die hen onderwezen wordt door mannelijke gynaecologen die hun gevoel en ervaring niet kunnen betrekken in de materie. Bevallen draait om gevoel en ervaring. Dat zou het vertrekpunt van toekomstig onderzoek moeten zijn..
Zonder dergelijke fundamentele overwegingen raakt de verloskundige zorg op termijn uitgehold. Het is onvermijdelijk dat er dan van onderaf groepen zullen opstaan (zoals nu gebeurt met de doula's) die dit vacuum trachten op te vullen.
Graag treedt ik verder met u in contact als behartiger van de belangen van de zwangere en bevallende vrouw.
Hartelijke groet,
Wendy Schouten,
auteur Bevallen Op Eigen Kracht (eind 2011 bij Nearchus c.v.)
www.bevallenopeigenkracht.nl
www.eigenkracht.blogspot.com
Recht op keuzevrijheid: recht op bevallen op jouw manier!
Lieve (aanstaande) moeder, (aanstaande) vader, vriend, vriendin, zus, broer, oma, opa dochter of zoon
Er is een stilgaande en verregaande verandering gaande in de manier waarop met zwangerschap, geboorte en kraamtijd omgegaan wordt in Nederland. De verloskundige beroepsgroep, gedreven door externe en interne aanleidingen, werkt meer en meer volgens een vaststaand protocol, waardoor de individuele begeleiding van de zwangere en de bevalling steeds minder op maat is.
Het is van groot belang dat de bevalling niet al van te voren als een
risicovolle gebeurtenis wordt beschouwd, dit kan verregaande invloed hebben op de voortgang van de bevalling en de keuzevrijheid van iedere zwangere vrouw en haar partner.
risicovolle gebeurtenis wordt beschouwd, dit kan verregaande invloed hebben op de voortgang van de bevalling en de keuzevrijheid van iedere zwangere vrouw en haar partner.
Aanstaande maandag 12 september heeft de KNOV een extra Algemene
Ledenvergadering, waarin een cruciaal besluit genomen gaat worden welke
richting de KNOV (Koninklijke Nederlandse Organisatie van Verloskundigen) op zal gaan. Zoals het er nu naar uitziet zal dat richting nog meer protocol en medicalisering zijn, met andere woorden: iedere zwangere en haar partner zullen beoordeeld worden vanuit de cijfers en niet meer als individu!
Ledenvergadering, waarin een cruciaal besluit genomen gaat worden welke
richting de KNOV (Koninklijke Nederlandse Organisatie van Verloskundigen) op zal gaan. Zoals het er nu naar uitziet zal dat richting nog meer protocol en medicalisering zijn, met andere woorden: iedere zwangere en haar partner zullen beoordeeld worden vanuit de cijfers en niet meer als individu!
Vind jij het ook van belang dat de zwangere de KEUZEVRIJHEID behoudt om te bevallen waar zij wil, hoe en met wie, dat de aanstaande moeder (en vader) de regie rondom haar zwangerschap en bevalling in eigen handen houdt. Laat dan je stem horen! Dit kun je doen door zelf een brief te schrijven aan de KNOV (zie adres hieronder), of door onderstaande brief te printen, te ondertekenen en op te sturen dan wel te mailen aan de KNOV. Heel graag nog vóór 12 september. Als dat niet lukt, dan in ieder geval in diezelfde week.
Laat je stem horen!!
KNOV
T.a.v. Mw. A. Verbeeten
Postbus 2001,
3500 GA Utrecht
averbeeten@knov.nl
T.a.v. Mw. A. Verbeeten
Postbus 2001,
3500 GA Utrecht
averbeeten@knov.nl
Alvast bijzonder veel dank voor je steun,
Jolien, vroedvrouw/verloskundige en moeder
……………………………………………………………………………………..
KNOV
T.a.v. Mw. A. Verbeeten
Postbus 2001,
3500 GA Utrecht
KNOV
T.a.v. Mw. A. Verbeeten
Postbus 2001,
3500 GA Utrecht
averbeeten@knov.nl
9 september 2011
Geacht bestuur van de KNOV,
Al enige tijd is er een groep ouders, vroedvrouwen, doula’s, kraamverzorgenden en zwangerschapsdocenten, die bezorgd is over wat er gaande is ten aanzien van zwangerschap, bevalling en kraamperiode in Nederland. Wij hebben ons verenigd in GeboorteRecht, voorheen Gentle Birth NL, en komen sinds januari 2011 maandelijks bij elkaar. Deze brief schrijven wij naar aanleiding van de ALV van de KNOV van 12 september aanstaande, waarin gesproken gaat worden over welke richting de KNOV op wil gaan voor de toekomst.
In de media komt er de laatste maanden een golf aan negatieve berichten voorbij. Met name het thuisbevallen en de verloskundige liggen zwaar onder vuur, terwijl het helemaal niet vast staat dat ons Nederlandse systeem van thuisbevallingen, waar we met recht trots op mogen zijn, bijdraagt aan de vermeende hoge babysterfte.
De angst rondom bevallen groeit, en de zorg rondom de zwangerschap medicaliseert. Verloskundigen hebben in de organisatie van hun zorg het accent steeds meer gelegd op het opsporen van mogelijke risico’s, waarbij de lijst met risico’s steeds langer wordt. Hierdoor neemt de onvrede over de zorg toe, raken vrouwen steeds meer de regie kwijt en neemt de angst onder de vrouwen, hun partners en omgeving toe. Het percentage vrouwen dat thuis bevalt is snel dalende en het lijkt erop dat met alle veranderingen die het verloskundig systeem tegemoet gaat, en waar de KNOV nu een cruciale beslissing in gaat nemen, thuisbevallen over een niet al te lange tijd nog marginaal zal zijn.
Het lijkt ons de hoogste tijd dat het tij keert! En dat de zwangere en barende vrouw nu wérkelijk centraal komt te staan en gezien wordt als autonome en intelligente cliënt die prima in staat is goed geïnformeerde en veilige keuzes te maken als het om haar zwangerschap en bevalling gaat. Dat de vrouw de regie terug krijgt en dat het verloskundige systeem in dienst komt te staan van de vrouw en haar kind. Dat voor de volgende generaties vrouwen de keuzemogelijkheid blijft bestaan om thuis te bevallen. Dat vrouwen en hun partners moeten kunnen kiezen waar, hoe en met wie ze wensen te bevallen. Zodat een ieder individueel passende zorg kan ontvangen.
We achten het van groot belang dat de verloskundige weer haar oorspronkelijke taak op zich neemt. Dat de verloskundige weer de vroede, wijze vrouw is die goede randvoorwaarden schept voor een fysiologische bevalling en dat de verloskundige weer het accent gaat leggen op hoe zij het maximale welbevinden van vrouw en kind kan bevorderen.
We maken ons sterk voor een systeem waar zorg op maat de norm wordt, zodat aanstaande ouders in Nederland de zorg kunnen krijgen die zij willen en waar ze recht op hebben. Wij geloven dat dit uiteindelijk bij alle betrokkenen tot grotere tevredenheid zal leiden.
Wij hopen dat de KNOV op 12 september een keuze zal maken die de bovenstaand omschreven visie en wensen mogelijk zal maken en zal waarborgen.
Graag ontvangen wij een antwoord en reactie waaruit blijkt dat wij, (aanstaande) moeders, (aanstaande) vaders, oma’s, opa’s, dochters, zonen, tantes, ooms, neven en nichten serieus genomen worden.
Met vriendelijke groet,
namens GeboorteRecht,
Jolien Bolhuis, vroedvrouw/verloskundige en moeder
Deze brief wordt gesteund en onderschreven door:
Naam, plaats, datum, hoedanigheid
geboorterechtnl@gmail.com
http://www.facebook.com/groups/embracingbirth/doc/207077829356199/www.geboorterecht.org
“Een vrouw heeft het vermogen haar eigen kind te baren op haar eigen wijze.”
“Zij heeft het vermogen en de wijsheid zelf te oordelen over haar conditie en welzijn en die van haar kind.”
“Zij heeft het vermogen om aan te geven wanneer zij daarin ondersteuning nodig heeft.”
“Zij beslist met wie, waar en hoe zij dit wil.”
“Zij heeft het vermogen en de wijsheid zelf te oordelen over haar conditie en welzijn en die van haar kind.”
“Zij heeft het vermogen om aan te geven wanneer zij daarin ondersteuning nodig heeft.”
“Zij beslist met wie, waar en hoe zij dit wil.”
Abonneren op:
Posts (Atom)